Düşünüyorum…

İçimdekileri kusmadan ve mide bulandırmadan bir insan gibi düşünmekteyim.

Kaybolan zamanın nerede saklı olduğunu düşünüyorum.

Haykırışların, çığlıkların ve acımtırak hislerin nereden geldiğini düşünüyorum.

Baktığım da gördüğümü, gördüğümde sevdiğimi sevdiğimde ise saygı duyduğumu düşünüyorum.

Gecenin karanlığından sonra, güneşin tekrar bize hayatı gerir verircesine doğmasını düşünüyorum.

Düşünüyorum çünkü varlığımı yokluğuma bağlayacak olan düşüncelere sahibim.

Seni de düşünüyorum. Düşünmek zorunda ve paylaşmak zorundayım.

Düşüncelerimin hepsi bizim için. İnan şu geçici hayatta bizden başkasını düşünmüyorum.

Bazen senden sıkıldığımda evreni düşünüyorum uçsuz bucaksız ve yanlız olmadığımızı düşünüyorum.

Düşüncelerim bir bir düşlere dalarken, varlığımın sonunda olacakları düşünüyorum.

Beynim düşünmekten yorulduğu zaman gözlerimi kapatıyorum ve halen düşündüğümü görüyorum.

Hayallerimde ve rüyalarımda da düşünmekteyim.

Çünkü ben bunun için yaratıldım.

Sadece düşünmek, bulmak ve varmak için.

Düşündüğümde bulacağımı, bulduğumda varacağımı düşünüyorum.

Sık sık da çaresizliğimi düşünüyorum.

Düşüncelerimin çaresiz kaldığını ve dağıldığını düşünüyorum.

Çünkü çaresiz bıkarakan ve dağıtan insanların olduğunu düşünmekteyim.

Eğer böyle ise onların benden daha çaresiz olduğunu görüyorum.

Düşüncelerimin bana bir şeyler gösterdiğini de düşünüyorum.

O şeylerde hayatın ne hale geldiğini ve insanlığın sonunun yaklaştığını düşünüyorum.

Ta ki ölene kadar düşüneceğim.

Çünkü ben bir insan olarak var oldum insan olarak ölmek istiyorum.

Mehmet Arkın Gürbüz

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir