Kalemimin itirafları.

Gözlerine perdelerin çekildiği zamanı hatırlamıyor isen, kalbinin kimler tarafından mühürlendiğini anlamıyor ise artık sen yoksun demektir.

Hayata gözlerini açtığında tüm yaratılanları görüyordun. Kalbin tertemiz ve her duruma açıktı.

Ancak zamanla kalbine bir mühür, gözlerine ise bir perde çekildi.

Peki neden biliyor musun?

Çünkü, unutmaya başladın. Sana verilenleri, senin için yaratılanları.

İnsanlığını bir köşeye atarak madde peşinde koşmaya başladın.

Aslında bu madde senin bilinç altına ilk önce kelime olarak yerleştirildi.

Sonrada fiziksel olarak sana sunuldu.

Tüm sunulanları kanul ettin.

Her gün aynaya baktığında bir hükümcü gördün.

Halbuki o gördüğün hükümcü senin nefsindi.

Sürekli sahip olmak istedin. Şundan da bundan da ve ondanda…

Ne oldu? Dünyayı sana verdik. Evreni de sana verdik.

Sonuç? Hiçliğin bozuldu mu? Ebediyete kadar yaşadığını farz ettik.

Ne oldu? mutlu mu oldun? yoksa tatmin mi oldun.

Hiçliğine hiçlik kattın. Ama sen bunun farkına varamadın.

Var olmak sevgi ve saygı üzerine var olmuştur. Başka hiç bir amacı yoktur.

Sen bunu anlamadığın için zamanla gözlerine bir perde çekildi.

Daha sonra ise kalbin mühürlendi.

Sen artık sadece yaşayan bir canlısın.

Yaratılışı göremeyen, varlığını sahip olduğu kalple hissedemeyen ölümlü bir canlı. O kadar…

Mehmet Arkın Gürbüz

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir