Senin tabirinle en güzel ölüm şekli bu olsa gerek. Düşünsene, her gün uyuduğun gibi uyuyorsun ancak bir daha uyanmamak ve bu dünyaya elveda etmek üzere uyanmıyorsun.
Acı çekerek ölmektense bu ölüm şeklini tercih ederim. Senin ölüm tercihin nedir? Bu ölüm şeklinin güzel yönü, bu dünya sana acı veriyorsa uyanmaman sana mutluluk verebilir.
Kim bilir? Allah’ın takdirinin ne olacağını bilemezsin. Zaten her gün uyutulmuyor muyuz? Gözlerinizin açık olduğuna bakmayın…
Ben her gün savaşlara son vermek için uyuyorum. Ancak… Gerçek hayatta ne kadar savaşırsanız savaşın, gerçek savaş, öldüğünüzde başlayacak. Kendinizle savaşacaksınız. Düşünsenize, milyarlarca insan varken neden kendinizle savaşıyorsunuz?
- Ben nereden bileyim, neden kendinizle savaşacağınızı…
İsterseniz ölmeden önce bu soruyu her gün kendinize bir sorun bakalım. İnsanın kendi kendisiyle savaşması nasıldır ve nedendir? Benim için savaşacaksan ölmemeni tercih ederim. Çünkü benim seninle savaşacak ne gücüm olacak ne de bir nedenim.
Olduğum gibiyken neden seninle savaşıyım ki? Belki kendi kendime bir başkasıysam kendimle savaşırım. Seninle bu dünyada yeterince savaşmadım mı?
Ben her gece ertesi gün tekrar savaşmak için yatağa girmiyorum. Ben yatağa girdiğimde bir daha kalkmamak üzere bir plan da yapmıyorum. Uyuduğumda bana uykumun neler getireceğini bekliyorum.
Gözlerimi kapattığımda sürekli yol alıyorum. O yolların bu dünyayla hiçbir alakası yok. O yollarda maalesef sen de yoksun. İşte o yolların, zamanın ve mekânın güzelliğiyle uyanmak istemiyorum; insan, her uyanışında üzülür mü? Ben her uyanışımda acı çekiyorum. Her seferinde kendime neredeyim diye soruyorum. Etrafıma bakınıyorum, yaşadığım yeri hatırlamaya çalışıyorum.
Emin olun, bir gün uyanmamak üzere uyuyacağım. Asla ne pişmanlık duyacağım ne de üzüleceğim. Çünkü gerçekliğin olduğu bir zamana geçeceğim.
Sahteliklerden arınmış, maskeleri olmayan, maddesiz, güzelliklerle dolu bir evrene doğru ve bana verilen enerjiyle… Belki de ölüm, varlığımı ispat edecek ve bana sonsuz bir hayat bahşedecek.